alright.
i finally got the point of 'Tourettes' as what s been existing within myself.
The point where i supress my existence by believing that i exist within other people's reality. i exist within their reality, not the other way around. and so i want to be noticed in their reality, i want recognition from them, so i can feel as though i exist, because they notice me in their reality.
in this, i abdicated all responsability towards reality by believing that this reality that i exist in, everything i experience, all the beings around me, isn't my reality. but i see myself as only a pawn in the reality of other people, thus believing their judgements, their thoughts, experiences, reactions to be more real than me, and more important than me, because this is apparently their reality and not mine.
totally missing the point that this reality only exist because i exist, because i breathe, because i am.
i exist within constant tension because i believe myself to be only what other people think of me, believing that this is their reality that i exist in, so i want a good judgement, i want them to accept me so i can feel accepted and acceptable. i want them to respect me so i can feel respected.
existing this way is obviously very stressful because i m always painfully aware of what everyone around me could possibly think of me, actually believing me to be all of those thoughts.
zondag 24 juli 2011
2011 mirroring my face
 |
| Left side of my face mirrored |
 | ||
| Right side of my face mirrored |
I ve mirrored both sides of my face to really see each side of myself in totality. And this gives me two totally different expressions, like two totally different people entirely. I see the ‘right’ face as very masculine and the ‘left’ face as more soft and feminine. The right is extremely serious, with a very long face and chin, eyes straight forward, very serious look. But I see fear and sadness in the eyes, because the eyes seem pushed back into the face, much insecurity. The left face is much more open, looks calm and relaxed, at least more than the right one, eyes are big and wide. The right face has almost that ‘sad puppy’ face where the eyelids sort of push the eyes to the middle as if to look up, asking for pity. While the left face’s eyes look much more stable, not asking for anything, just being here. So although the right face seems much stronger, masculine, serious, inside, which is seen in the eyes, it is not strong at all, it is even asking for pity, it feels lost and desperate, it is searching and looking.
Now the left face isn’t trying to be strong, isn’t trying to be serious and keep it all together, it is just open, but in the eyes I see much more actual strength then I see in the eyes of the right face, because the left one just is, within acceptance of reality as it is, so not looking for anything, so not lost or desperate either.
what i also see is that the left face looks like it would want to defend itself, while the right face looks harmless, it wouldnt hurt a fly, it would even let itself be attacked without fighting back, because it looks so sad and powerless. and i know i do that: on one hand i often let people walk all over me and i easily give myself up and give up on myself, but on the other hand i can really defend myself and i easily feel attacked by people. i often feel like people are trying to gain power over me and then i want to defend myself, let them see that they will not have power over me, i am a strong girl, like i m fighting for my place in the world, fighting for respect.
zaterdag 23 juli 2011
2011 sex talk
in the very core of my being lies all of what i was never allowed to talk about or express within this reality according to my parents and in extent of that, my teachers. which is basically sex and everything that has to do with sex.
i must never talk about sex or sexuality, i must not utter the word, like masturbation, oh no, that's a very bad dirty word... but i do it, and i desire it, but i dont even know why, and because i cannot talk about it, or ask questions about it because that would be dirty and bad, i will never be able to investigate it, and discover where it comes from and in that discover who i really am.
these 'secrets' within myself, this secret reality that must not be expressed, is what really exist within myself and what determines my very experience within myself. the very fact that my parents will do anything to keep me from expressing these desires that according to them are 'bad' and 'dirty' and 'must not exist', meens that i cannot express myself, because this is myself, this is what i know about myself so far, all of my experience within this world, even though i dont know who and why i am and what it is that exist within me and why and how. and my parents are about the only people that i trust with my life within this world, they told me and taught me to trust them and only them, they wont listen to who i really am, they will intentionally ignore the reality that exist within me and i am not heard and i dont know what to do with this stuff, these feelings, desires, that exist within me, but hide it and, just like my parents, pretend that it doesnt exist.
but it isnt ok, because this stuff exist within me, and i m just supposed to think 'no it is bad, i mustnt think it, and if i do i mustnt talk about it' and expect it to go away? well, it doesnt work that way, because that's what i ve been doing my entire life and it hasen't gone away, it's still right here, completely out of controle, like this completely seperate, secret reality inside of myself that's gone and lived its own life, completely out of my control, that it even scares me. so... now i m afraid of myself!
now, nowhere i could talk about this, because it has to do with sex. i wouldnt be able to talk to people about it in a normal, investigative way, because people give so much energy and attention and meaning to even the words that have to do with sex that they are afraid of their own reactions towards the words, so the words must not be spoken. so we invent words and ways to describe it when we re talking about sex, so we dont really have to use the actual direct word 'sex' or 'masturbation', think about how many words and expressions exist to say and describe sex and masturbation, we make jokes about it, we over react, but we cant just talk about it within the realisation that sex and masturbation is just an expression that exist within this reality, that we can investigate by talking about it, by putting it out in the open and asking ourselves questions about it, very simple.
people are fucked up inside because they cannot be open about sex, about the one thing in this world they want the most, they cant just talk openly and normally without shame or reactions about it. and even if you have reactions to words or pictures of sex, you should be able to talk about that. to be open about sex would simply meen being open about yourself as who you are in entirety, what could be wrong with that? why cant we just talk openly about everything? because we feel ashamed of these things. people feel ashamed of themselves within themselves. why else do they refuse so much to talk about what they really feel and think and what really drives them to move in this world? we hold onto this shame as if it is who we really are 'bad' and so we should live in shame of our apparent 'badness'. never expressing ourselves really, keeping it all hidden and making sure that it remains hidden within the beings around us aswell, like children.
when i was eleven, a friend at school had an anatomy book with her so we could look at the naked bodies depicted inside because by then we figured out that apparently there was something secretive and exiting about a naked body. and a nurse came up to us and took the book away because it was apparently a 'bad' book with 'bad' pictures. when all it was was pictures of naked human bodies... a scientific anatomy book at that. so you ve got to ask yourself 'what the fuck is going on here?', which we didnt at the moment because we were so gullible to just believe the nurses' rigidness to be right. the nurse knew that we werent looking at the pictures to learn about anatomy, she knew that we were looking at the picture to feel certain feelings inside ourselves, feelings that she as a nurse had judged as 'bad' inside herself, so she would judge us kids as herself as 'bad' because of what we were expressing as what we were showing her that exist within herself. the feelings that we were apparently feeling was entirely her interpretation of reality though, because we might aswell have been studying anatomy. but this just shows how obsessed human beings are actually about sex and everything that has to do with it, so obsessed that they see it every where but they wont be honest about it. they ll shunn it, ignore it, supress it, fight it, because they ve learned that 'sex/sexuality is bad'.
i ve learned to react with shame when talking about sex, or hearing the word sex. ill hide myself, ignore what s going on, change the subject. but when i m alone with myself i ll look for it. i ll put on a porno movie and participate in those things that i never talk about.
i feel exited when i see a woman getting raped, violated, sexually dominated by a man. and i ve always felt ashamed for feeling that exitement about this. i try to stop it in myself, pretend like it s not there but time and time again i search for that exitement. i would never talk about it to anyone especially my parents. my dad read my self forgiveness lines in a book once that i had done about my reactions to porno and sexual pictures and he came to me and said that that is the reason why self forgiveness is bad, because of what i had written. from all of what was in the book, that is what he wants to talk about and blame me for. i was basically opening up and he attacks me on it, trying to make me feel ashamed of expressing myself. and it s been like that previously in my life. where my dad just points his finger at me as if i should feel ashamed about myself without explaining why or talking about it, leaving me ashamed of myself not even knowing why or how to change myself.
i ve believed my dads' rigidness, his blame, his hate, his fear, his judgements to be real because i trusted him, my daddy. so i ve lived my life in shame of myself, not even fully understanding why, just accepting it as reality as me because that s what my dad showed me.
when people were kissing on the television, i turned my head away when my family was watching tv with me because i wouldnt want them to think that i am reacting to that, i wanted my dad to see that i am a 'very good girl' who would never feel such shameful feelings as desires when watching people expressing sexuality within kissing, touching and sex. to me my dad was perfect, he would never react like that to sexual pictures, or so it seemed. i was the rotten one, the bad one, with the bad habbits, the bad desires. that s how i see all people around me, they are so perfect, or so they seem, so much better, purer than me, and i am the disgusting, dirty one. so i deserve to be punished by living my life in shame and never expressing myself and always being submissive towards other people, like a servant, serving others, letting me be abused by other people, truly believing that no matter what people do, they will never be worse than me, they will still remain perfect. and me i am always imperfect.
i must never talk about sex or sexuality, i must not utter the word, like masturbation, oh no, that's a very bad dirty word... but i do it, and i desire it, but i dont even know why, and because i cannot talk about it, or ask questions about it because that would be dirty and bad, i will never be able to investigate it, and discover where it comes from and in that discover who i really am.
these 'secrets' within myself, this secret reality that must not be expressed, is what really exist within myself and what determines my very experience within myself. the very fact that my parents will do anything to keep me from expressing these desires that according to them are 'bad' and 'dirty' and 'must not exist', meens that i cannot express myself, because this is myself, this is what i know about myself so far, all of my experience within this world, even though i dont know who and why i am and what it is that exist within me and why and how. and my parents are about the only people that i trust with my life within this world, they told me and taught me to trust them and only them, they wont listen to who i really am, they will intentionally ignore the reality that exist within me and i am not heard and i dont know what to do with this stuff, these feelings, desires, that exist within me, but hide it and, just like my parents, pretend that it doesnt exist.
but it isnt ok, because this stuff exist within me, and i m just supposed to think 'no it is bad, i mustnt think it, and if i do i mustnt talk about it' and expect it to go away? well, it doesnt work that way, because that's what i ve been doing my entire life and it hasen't gone away, it's still right here, completely out of controle, like this completely seperate, secret reality inside of myself that's gone and lived its own life, completely out of my control, that it even scares me. so... now i m afraid of myself!
now, nowhere i could talk about this, because it has to do with sex. i wouldnt be able to talk to people about it in a normal, investigative way, because people give so much energy and attention and meaning to even the words that have to do with sex that they are afraid of their own reactions towards the words, so the words must not be spoken. so we invent words and ways to describe it when we re talking about sex, so we dont really have to use the actual direct word 'sex' or 'masturbation', think about how many words and expressions exist to say and describe sex and masturbation, we make jokes about it, we over react, but we cant just talk about it within the realisation that sex and masturbation is just an expression that exist within this reality, that we can investigate by talking about it, by putting it out in the open and asking ourselves questions about it, very simple.
people are fucked up inside because they cannot be open about sex, about the one thing in this world they want the most, they cant just talk openly and normally without shame or reactions about it. and even if you have reactions to words or pictures of sex, you should be able to talk about that. to be open about sex would simply meen being open about yourself as who you are in entirety, what could be wrong with that? why cant we just talk openly about everything? because we feel ashamed of these things. people feel ashamed of themselves within themselves. why else do they refuse so much to talk about what they really feel and think and what really drives them to move in this world? we hold onto this shame as if it is who we really are 'bad' and so we should live in shame of our apparent 'badness'. never expressing ourselves really, keeping it all hidden and making sure that it remains hidden within the beings around us aswell, like children.
when i was eleven, a friend at school had an anatomy book with her so we could look at the naked bodies depicted inside because by then we figured out that apparently there was something secretive and exiting about a naked body. and a nurse came up to us and took the book away because it was apparently a 'bad' book with 'bad' pictures. when all it was was pictures of naked human bodies... a scientific anatomy book at that. so you ve got to ask yourself 'what the fuck is going on here?', which we didnt at the moment because we were so gullible to just believe the nurses' rigidness to be right. the nurse knew that we werent looking at the pictures to learn about anatomy, she knew that we were looking at the picture to feel certain feelings inside ourselves, feelings that she as a nurse had judged as 'bad' inside herself, so she would judge us kids as herself as 'bad' because of what we were expressing as what we were showing her that exist within herself. the feelings that we were apparently feeling was entirely her interpretation of reality though, because we might aswell have been studying anatomy. but this just shows how obsessed human beings are actually about sex and everything that has to do with it, so obsessed that they see it every where but they wont be honest about it. they ll shunn it, ignore it, supress it, fight it, because they ve learned that 'sex/sexuality is bad'.
i ve learned to react with shame when talking about sex, or hearing the word sex. ill hide myself, ignore what s going on, change the subject. but when i m alone with myself i ll look for it. i ll put on a porno movie and participate in those things that i never talk about.
i feel exited when i see a woman getting raped, violated, sexually dominated by a man. and i ve always felt ashamed for feeling that exitement about this. i try to stop it in myself, pretend like it s not there but time and time again i search for that exitement. i would never talk about it to anyone especially my parents. my dad read my self forgiveness lines in a book once that i had done about my reactions to porno and sexual pictures and he came to me and said that that is the reason why self forgiveness is bad, because of what i had written. from all of what was in the book, that is what he wants to talk about and blame me for. i was basically opening up and he attacks me on it, trying to make me feel ashamed of expressing myself. and it s been like that previously in my life. where my dad just points his finger at me as if i should feel ashamed about myself without explaining why or talking about it, leaving me ashamed of myself not even knowing why or how to change myself.
i ve believed my dads' rigidness, his blame, his hate, his fear, his judgements to be real because i trusted him, my daddy. so i ve lived my life in shame of myself, not even fully understanding why, just accepting it as reality as me because that s what my dad showed me.
when people were kissing on the television, i turned my head away when my family was watching tv with me because i wouldnt want them to think that i am reacting to that, i wanted my dad to see that i am a 'very good girl' who would never feel such shameful feelings as desires when watching people expressing sexuality within kissing, touching and sex. to me my dad was perfect, he would never react like that to sexual pictures, or so it seemed. i was the rotten one, the bad one, with the bad habbits, the bad desires. that s how i see all people around me, they are so perfect, or so they seem, so much better, purer than me, and i am the disgusting, dirty one. so i deserve to be punished by living my life in shame and never expressing myself and always being submissive towards other people, like a servant, serving others, letting me be abused by other people, truly believing that no matter what people do, they will never be worse than me, they will still remain perfect. and me i am always imperfect.
2011 self respect
my biggest forgiveness point within myself that i can see at the moment is self respect.
i ve never respected myself, and this is my experience in this reality witin relationships with other people aswell: that they dont respect me, no one really respects me. and all i want is that other people would just respect me, that they would have some recognition for what i do and say, but nobody ever does. people just see me from their mind wherein they are superior and they look down on me. and so i look down on me when i feel like someone else is looking down on me. which is what i feel almost all of the time.
and all of the time i am fighting and struggling to make other people realise and see who i am, i want them to see that i am actually a very smart, intelligent girl and that i know what i am doing, opposed to what they may think of me.
to my family and friends i was just 'lost and confused', that's their simplistic onedimensional vision on me within this process, they felt like they had to save me... from my own stupidity, because apparently i am too stupid to even know what i am doing with my life. and this self forgiveness stuff, to them it was something strange that i was getting involved with, i was starting to act strange, and it scared them. so they tried to change me by telling me i was doing bad things, what i am doing is not ok and i have to change back to how i was before all this, when i was behaving relatively normal
but this is something i noticed within human beings, within all of us, is that we dont really notice each other, we live next to each other. even within the family construct: it seems that the closer you are living with someone, the more you are actually blind to who this being is. i was never really ok within my life, always so many fears and stress, but nobody noticed. my parents didnt notice, as long as my behaviour and my way of dressing myself was in order and normal, than everyting was normal.
all of us, we feel like shit within our lives, and in spite of us having a family of people around us who supposedly care about us and are there for us, still we feel so alone within the experience of ourselves. we get depressed and nobody around us really notice. nobody, not our friends or family, see our fears and uncertenties.... and then someone kills themselves, and the rest of us never saw it coming, we dont know why, we never even thought that something was the matter.
at a certain point in my life i wanted to kill myself, and i was all alone in that. i found out that my brother was really depressed too in his life, he has ADHD, had to take pills, basically he was never a 'good kid' and he couldnt help it. i was never aware of this, i didnt notice anything. i was so involved with only my own thoughts, desires, wants, needs, that i did not see what was happening to the beings that were the closest to me, that i saw everyday , the very people right there in my life, i didnt see them. and they didnt see me.
anyways, so self respect.
my constant search for recognition and respect from others for what i say and do is because i dont respect myself. i even believe that i dont really deserve forgiveness because i dont respect myself and i never have and because of the things that i ve allowed myself to do in my life because of the disrespect towards myself. so within process i ve never trusted forgiveness because i didnt feel worthy, i thought 'it isnt for me'. so thats why almost all the time i am creating situations in my life where i really feel disrespected and where i am fighting for my respect, to be heard by other people, but the more i fight, the more i feel weak and disrespected.
this is the deepest construct within myself, the reason why i never really wanted to be alone with me, is because i actually believe myself to be unworthy of life, of self realisation, of forgiveness, of standing up.
all those demons can forgive themselves, but not me, because me as the center of my reality is the worst of all mankind, the worst of them all, beyond fathoming. bad and rotten to the core, because i am the core. and all starts within me.
so i must realise forgiveness as me by finding a way to actually really forgive myself and in that stand as self forgiveness, forever trusting self forgiveness as me as the living breathing application of me.
i ve never respected myself, and this is my experience in this reality witin relationships with other people aswell: that they dont respect me, no one really respects me. and all i want is that other people would just respect me, that they would have some recognition for what i do and say, but nobody ever does. people just see me from their mind wherein they are superior and they look down on me. and so i look down on me when i feel like someone else is looking down on me. which is what i feel almost all of the time.
and all of the time i am fighting and struggling to make other people realise and see who i am, i want them to see that i am actually a very smart, intelligent girl and that i know what i am doing, opposed to what they may think of me.
to my family and friends i was just 'lost and confused', that's their simplistic onedimensional vision on me within this process, they felt like they had to save me... from my own stupidity, because apparently i am too stupid to even know what i am doing with my life. and this self forgiveness stuff, to them it was something strange that i was getting involved with, i was starting to act strange, and it scared them. so they tried to change me by telling me i was doing bad things, what i am doing is not ok and i have to change back to how i was before all this, when i was behaving relatively normal
but this is something i noticed within human beings, within all of us, is that we dont really notice each other, we live next to each other. even within the family construct: it seems that the closer you are living with someone, the more you are actually blind to who this being is. i was never really ok within my life, always so many fears and stress, but nobody noticed. my parents didnt notice, as long as my behaviour and my way of dressing myself was in order and normal, than everyting was normal.
all of us, we feel like shit within our lives, and in spite of us having a family of people around us who supposedly care about us and are there for us, still we feel so alone within the experience of ourselves. we get depressed and nobody around us really notice. nobody, not our friends or family, see our fears and uncertenties.... and then someone kills themselves, and the rest of us never saw it coming, we dont know why, we never even thought that something was the matter.
at a certain point in my life i wanted to kill myself, and i was all alone in that. i found out that my brother was really depressed too in his life, he has ADHD, had to take pills, basically he was never a 'good kid' and he couldnt help it. i was never aware of this, i didnt notice anything. i was so involved with only my own thoughts, desires, wants, needs, that i did not see what was happening to the beings that were the closest to me, that i saw everyday , the very people right there in my life, i didnt see them. and they didnt see me.
anyways, so self respect.
my constant search for recognition and respect from others for what i say and do is because i dont respect myself. i even believe that i dont really deserve forgiveness because i dont respect myself and i never have and because of the things that i ve allowed myself to do in my life because of the disrespect towards myself. so within process i ve never trusted forgiveness because i didnt feel worthy, i thought 'it isnt for me'. so thats why almost all the time i am creating situations in my life where i really feel disrespected and where i am fighting for my respect, to be heard by other people, but the more i fight, the more i feel weak and disrespected.
this is the deepest construct within myself, the reason why i never really wanted to be alone with me, is because i actually believe myself to be unworthy of life, of self realisation, of forgiveness, of standing up.
all those demons can forgive themselves, but not me, because me as the center of my reality is the worst of all mankind, the worst of them all, beyond fathoming. bad and rotten to the core, because i am the core. and all starts within me.
so i must realise forgiveness as me by finding a way to actually really forgive myself and in that stand as self forgiveness, forever trusting self forgiveness as me as the living breathing application of me.
dinsdag 21 juni 2011
2011 zelf vergeving ivm geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn leven weg te geven en af te geven aan geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld van mezelf af te scheiden door ernaar te verlangen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld te verafgoden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd andere wezens van mezelf af te scheiden en relaties te creeren met andere wezens omwille van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om een miljonair te zijn
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd alles te doen voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te liegen tegen anderen als mezelf voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te leven voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een slaaf van het geld systeem dat bestaat in deze wereld, het systeem waarin je moet werken voor geld, waarin ik mijn expressie moet veranderen, waarin ik aan bepaalde voorwaarden moet voldoen om geld te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd moeite te doen om aan de voorwaarden die bestaan in deze werkelijkheid, en die ik heb meegekregen van mijn ouders en familie, te voldoen om geld te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn god is
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op geld te vertrouwen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te vertrouwen vanuit het geloof dat geld het enige is dat ik echt kan vertrouwen in deze werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld het enige in deze werkelijkheid is dat mij werkelijk kan en zal ondersteunen om te kunnen overleven, om te kunnen bestaan
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn redder is, dat ik gered ben als ik geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als angst om geld te verliezen en om geen geld te krijgen en te hebben in de toekomst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik verloren ben zonder geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik geen zekerheid heb zonder geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te zoeken in geld en te geloven dat ik mezelf zal vinden in geld en te geloven dat ik mezelf pas werkelijk kan zijn als ik veel geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik me pas kan ontspannen als ik veel geld heb, zodat ik me niet meer hoef zorgen te maken over de toekomst omdat ik geld genoeg heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vertrouwen op het geldsysteem dat bestaat in de werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccpeteerd mijn leven, mezelf in de handen van het geldsysteem te leggen vanuit het geloof dat het geldsysteem voor mij zal zorgen, als een geloofsysteem dat ik heb gekopieerd van mijn ouders en familie
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf te verkopen aan het geldsysteem vanuit het geloof dat het geldsysteem voor mij zal zorgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer niet voor mezelf te zorgen vanuit de verwachting en het geloof dat geld voor mij zal zorgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta het geldsysteem te voeden met mijn energie zodat het geldsysteem mij zal voeden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer energie in mezelf op te wekken om het geldsysteem mee te voeden vanuit het verlangen, het geloof en de verwachting dat het geldsysteem mij zal voeden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mijn leven als mezelf te laten bepalen door geld en het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te respecteren vanuit het geloof dat ik mezelf niet nodig heb om te overleven maar wel het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het geldsysteem te respecteren vanuit het geloof dat ik geld nodig heb om te bestaan
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer angst te hebben om geen geld te hebben en om mijn geld te verliezen omdat ik al mijn vertrouwen aan het geldsysteem heb gegeven en dus het gevoel heb dat ik niet op mezelf kan vertrouwen en dus zonder geld niets ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn waarde af te meten aan het geld dat ik heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik waardeloos ben als ik geen geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om waardeloos te zijn
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van waarde door te geloven dat het iets is dat ik kan verliezen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn leven als mezelf waarde geeft
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren en te identificeren ahv hoeveel geld ik heb vanuit het geloof dat geld de waarde van mijn leven als mezelf bepaald
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld de waarde van mijn leven als mezelf te laten bepalen
ik vergeef mezelf dat ik waardeloosheid heb toegestaan en geaccepteerd heb te bestaan in mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een werkelijkheid te creeren waarin de waarde van een wezen wordt bepaald door het al dan niet hebben van geld, waarin sommige wezens macht krijgen over andere wezens, en waarin wezens misbruikt worden omdat ze geen geld hebben
ik vergeef mezelf dat ik misbruik omwille van geld heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in de werkelijkheid als mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten misbruiken door andere wezens voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het ok is om mezelf te laten misbruiken voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het ok is dat sommige wezens andere wezens misbruiken in de naam van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan mezelf te misbruiken voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik minder ben dan geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld macht heeft over mij
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht af te geven aan geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik mijn macht moet afgeven aan geld, aan het geldsysteem, omdat mijn ouders en mijn familie dat ook doen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld te zien als mijn god omdat mijn ouders en familie dat ook doen en omdat ik mezelf heb toegestaan mijn ouders te vertrouwen ipv mezelf omwille van angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het geldsysteem groter, machtiger en krachtiger is dan mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mij geintimideerd te voelen door het geldsysteem in deze werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer te geloven dat ik zwakker ben dan het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf af te scheiden van geld en het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geobsedeerd te zijn door geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld de waarde van het leven bepaald als wat ik heb gezien en geleerd van mijn ouders, die zich altijd zorgen maakten om geld, om financieën en die leefden voor geld, en geld vertrouwden ipv zichzelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het geloof dat ik een nietige slaaf ben van het geldsysteem te hebben gekopieerd van mijn ouders
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te kijken naar het geldsysteem in deze wereld op dezelfde manier als mijn ouders, namelijk vanuit het geloof dat ik maar een slaaf ben en dat ik klein, nietig en zwak en inferieur ben tegenover het geldsysteem en al de mensen die het geldsysteem runnen, zoals bankdirecteuren, ministers, presidenten, politici, historische figuren, koningen en koningingen, etc
al de mensen die algemeen gezien worden als 'de machthebbers'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer net als mijn ouders te geloven dat ik eigenlijk tot niets werkelijks in staat ben in deze werkelijkheid en dat ik maar een machteloze, nietige werker ben in het systeem en dat ik voor eeuwig en altijd zal werken en zwoegen voor het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd net als mijn ouders te geloven dat ik dom en minderwaardig ben tegenover het geldsysteem en de 'machthebbers' in het geldsysteem en dat ik nooit iets zal kunnen veranderen in het systeem en dat ik voor eeuwig en altijd zal blijven werken en zwoegen in het systeem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer te geloven dat er een groot machtig, sterk systeem buiten mezelf bestaat en dat ik er een nietige slaaf in ben, als een geloof dat ik mezelf heb toegestaan te kopieren van mijn ouders
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf te definieren en identificeren als slaaf van het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te laten verzorgen en ondersteunen door het geldsysteem maar geen verantwoordelijkheid te nemen voor het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een alternatieve werkelijkheid te creeren, een bubbel waarin ik besta als persoonlijkheid in en als relaties waarin ik mij laat ondersteunen en verzorgen door het geldsysteem maar geen verantwoordelijkheid neem voor het bestaan van het geldsysteem in deze werkelijkheid en geen verantwoordelijkheid neem voor de eigenlijke werkelijkheid
tot hier en niet verder:
ik ben geen slaaf
ik ben één en gelijk aan het geldsysteem
ik ben een en gelijk aan geld als zelf ondersteuning en zelf vertrouwen
ik ben zelf ondersteuning en zelf vertrouwen als hier als het bestaan als de werkelijkheid
ik ben geen bubbel
ik ben niet hebberigheid
ik ben niet verlangen
ik ben niet egoisme
ik ben geen bewustzijnssysteem als afscheiding
ik ben niet angst
ik ben geen gevangene van angst
ik ben zelf verantwoordelijkheid als hier als het principe van eenheid en gelijkheid als wie ik werkelijk ben als het leven zelf
ik ben niet energie
ik ben HIER
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld van mezelf af te scheiden door ernaar te verlangen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld te verafgoden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd andere wezens van mezelf af te scheiden en relaties te creeren met andere wezens omwille van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om een miljonair te zijn
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd alles te doen voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te liegen tegen anderen als mezelf voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te leven voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een slaaf van het geld systeem dat bestaat in deze wereld, het systeem waarin je moet werken voor geld, waarin ik mijn expressie moet veranderen, waarin ik aan bepaalde voorwaarden moet voldoen om geld te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd moeite te doen om aan de voorwaarden die bestaan in deze werkelijkheid, en die ik heb meegekregen van mijn ouders en familie, te voldoen om geld te krijgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn god is
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op geld te vertrouwen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te vertrouwen vanuit het geloof dat geld het enige is dat ik echt kan vertrouwen in deze werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld het enige in deze werkelijkheid is dat mij werkelijk kan en zal ondersteunen om te kunnen overleven, om te kunnen bestaan
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn redder is, dat ik gered ben als ik geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als angst om geld te verliezen en om geen geld te krijgen en te hebben in de toekomst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik verloren ben zonder geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik geen zekerheid heb zonder geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te zoeken in geld en te geloven dat ik mezelf zal vinden in geld en te geloven dat ik mezelf pas werkelijk kan zijn als ik veel geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik me pas kan ontspannen als ik veel geld heb, zodat ik me niet meer hoef zorgen te maken over de toekomst omdat ik geld genoeg heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vertrouwen op het geldsysteem dat bestaat in de werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccpeteerd mijn leven, mezelf in de handen van het geldsysteem te leggen vanuit het geloof dat het geldsysteem voor mij zal zorgen, als een geloofsysteem dat ik heb gekopieerd van mijn ouders en familie
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf te verkopen aan het geldsysteem vanuit het geloof dat het geldsysteem voor mij zal zorgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer niet voor mezelf te zorgen vanuit de verwachting en het geloof dat geld voor mij zal zorgen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta het geldsysteem te voeden met mijn energie zodat het geldsysteem mij zal voeden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer energie in mezelf op te wekken om het geldsysteem mee te voeden vanuit het verlangen, het geloof en de verwachting dat het geldsysteem mij zal voeden
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mijn leven als mezelf te laten bepalen door geld en het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te respecteren vanuit het geloof dat ik mezelf niet nodig heb om te overleven maar wel het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het geldsysteem te respecteren vanuit het geloof dat ik geld nodig heb om te bestaan
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer angst te hebben om geen geld te hebben en om mijn geld te verliezen omdat ik al mijn vertrouwen aan het geldsysteem heb gegeven en dus het gevoel heb dat ik niet op mezelf kan vertrouwen en dus zonder geld niets ben
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn waarde af te meten aan het geld dat ik heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik waardeloos ben als ik geen geld heb
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om waardeloos te zijn
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van waarde door te geloven dat het iets is dat ik kan verliezen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld mijn leven als mezelf waarde geeft
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren en te identificeren ahv hoeveel geld ik heb vanuit het geloof dat geld de waarde van mijn leven als mezelf bepaald
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld de waarde van mijn leven als mezelf te laten bepalen
ik vergeef mezelf dat ik waardeloosheid heb toegestaan en geaccepteerd heb te bestaan in mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een werkelijkheid te creeren waarin de waarde van een wezen wordt bepaald door het al dan niet hebben van geld, waarin sommige wezens macht krijgen over andere wezens, en waarin wezens misbruikt worden omdat ze geen geld hebben
ik vergeef mezelf dat ik misbruik omwille van geld heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in de werkelijkheid als mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten misbruiken door andere wezens voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het ok is om mezelf te laten misbruiken voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het ok is dat sommige wezens andere wezens misbruiken in de naam van geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan mezelf te misbruiken voor geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik minder ben dan geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld macht heeft over mij
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht af te geven aan geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik mijn macht moet afgeven aan geld, aan het geldsysteem, omdat mijn ouders en mijn familie dat ook doen
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geld te zien als mijn god omdat mijn ouders en familie dat ook doen en omdat ik mezelf heb toegestaan mijn ouders te vertrouwen ipv mezelf omwille van angst
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het geldsysteem groter, machtiger en krachtiger is dan mezelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mij geintimideerd te voelen door het geldsysteem in deze werkelijkheid
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer te geloven dat ik zwakker ben dan het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf af te scheiden van geld en het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geobsedeerd te zijn door geld
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat geld de waarde van het leven bepaald als wat ik heb gezien en geleerd van mijn ouders, die zich altijd zorgen maakten om geld, om financieën en die leefden voor geld, en geld vertrouwden ipv zichzelf
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het geloof dat ik een nietige slaaf ben van het geldsysteem te hebben gekopieerd van mijn ouders
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te kijken naar het geldsysteem in deze wereld op dezelfde manier als mijn ouders, namelijk vanuit het geloof dat ik maar een slaaf ben en dat ik klein, nietig en zwak en inferieur ben tegenover het geldsysteem en al de mensen die het geldsysteem runnen, zoals bankdirecteuren, ministers, presidenten, politici, historische figuren, koningen en koningingen, etc
al de mensen die algemeen gezien worden als 'de machthebbers'
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer net als mijn ouders te geloven dat ik eigenlijk tot niets werkelijks in staat ben in deze werkelijkheid en dat ik maar een machteloze, nietige werker ben in het systeem en dat ik voor eeuwig en altijd zal werken en zwoegen voor het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd net als mijn ouders te geloven dat ik dom en minderwaardig ben tegenover het geldsysteem en de 'machthebbers' in het geldsysteem en dat ik nooit iets zal kunnen veranderen in het systeem en dat ik voor eeuwig en altijd zal blijven werken en zwoegen in het systeem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer te geloven dat er een groot machtig, sterk systeem buiten mezelf bestaat en dat ik er een nietige slaaf in ben, als een geloof dat ik mezelf heb toegestaan te kopieren van mijn ouders
ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf te definieren en identificeren als slaaf van het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te laten verzorgen en ondersteunen door het geldsysteem maar geen verantwoordelijkheid te nemen voor het geldsysteem
ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een alternatieve werkelijkheid te creeren, een bubbel waarin ik besta als persoonlijkheid in en als relaties waarin ik mij laat ondersteunen en verzorgen door het geldsysteem maar geen verantwoordelijkheid neem voor het bestaan van het geldsysteem in deze werkelijkheid en geen verantwoordelijkheid neem voor de eigenlijke werkelijkheid
tot hier en niet verder:
ik ben geen slaaf
ik ben één en gelijk aan het geldsysteem
ik ben een en gelijk aan geld als zelf ondersteuning en zelf vertrouwen
ik ben zelf ondersteuning en zelf vertrouwen als hier als het bestaan als de werkelijkheid
ik ben geen bubbel
ik ben niet hebberigheid
ik ben niet verlangen
ik ben niet egoisme
ik ben geen bewustzijnssysteem als afscheiding
ik ben niet angst
ik ben geen gevangene van angst
ik ben zelf verantwoordelijkheid als hier als het principe van eenheid en gelijkheid als wie ik werkelijk ben als het leven zelf
ik ben niet energie
ik ben HIER
vrijdag 27 mei 2011
2011 morality
what is morality?
with regards to the five youngsters in south africa beating up an 84 year old man for 200 dollars and leaving him to die of his injuries.
i believe and have always believed myself to have morality.
meaning that i am a good person.
i believe of myself that i would NEVER kill another being, at least not on purpose.
i would never rob another being or beat them up like those five kids did.
i believe that i simply do not have this behaviour in me, how could i ever do such a horrible thing, noo, i am too good to ever do something that awful.
here i compare myself with them and believe them to be bad and me not understanding why and how they could do what they did.... have they no conscience?!
i also feel afraid that this would happen to me, that this would even exist in this reality frightens me, and i am glad that it did not happen to me.
but what is good, and what is morality?
when can morality exist?
morality is a luxury that can only exist when you have money, then you can behave like a good person and do good things and then you can obey the system.
you have the means and goods to follow the system, to be like the rest of the people in the system, to follow the rules, because the money you have is enough to keep you feeling safe.
but when you have for some reason fallen out of the system, or the system isnt designed to include and support people in your situation, you can not earn the money you need to properly provide for your survival.
being in this situation you can see that the system does not include nor support you and that you dont even get the chance at a good life, while you see others that are being supported by the system, they have enough to live, they have money.
there is no motivation to be good, because the system is not being good to you.
good is a conditional expression, this means that you will only do good to another when you can expect them to do good to you.
friendliness is also such an expression, love, kindness, politeness, etc.. also
for example i will be friendly to someone and smile at them, say hello. but when i see that this person is not smiling back and they aren't friendly at me, then i get angry.
then the scale tilts and i end up in the other extreme.
where first i was friendly, nice and good, now i am mean and i hate this person because they did not express themselves towards me as i expected them to.
so if the system is not nice and good to you, you will not be motivated to be good and nice to the system.
when you see a system that doesnt care about you and leaves you in the gutter, why would you care about the system and those that are getting support from it?
this process that i am in at the moment is also a luxury because i have the time and the money to spend on internet, on knowledge. if i were living in a poor village in Africa, being exploited and abused from all sides, with nobody telling me that it could be different, i would be just as doomed as those five kids.
i only found out about process and self forgiveness and self honesty thru the internet. and it was because i had lived an easy life wherein i did not have too much stress to survive so i could question my existence.
so basically, the poorest in this world are truly fucked from all sides, with no way to escape but death
with regards to the five youngsters in south africa beating up an 84 year old man for 200 dollars and leaving him to die of his injuries.
i believe and have always believed myself to have morality.
meaning that i am a good person.
i believe of myself that i would NEVER kill another being, at least not on purpose.
i would never rob another being or beat them up like those five kids did.
i believe that i simply do not have this behaviour in me, how could i ever do such a horrible thing, noo, i am too good to ever do something that awful.
here i compare myself with them and believe them to be bad and me not understanding why and how they could do what they did.... have they no conscience?!
i also feel afraid that this would happen to me, that this would even exist in this reality frightens me, and i am glad that it did not happen to me.
but what is good, and what is morality?
when can morality exist?
morality is a luxury that can only exist when you have money, then you can behave like a good person and do good things and then you can obey the system.
you have the means and goods to follow the system, to be like the rest of the people in the system, to follow the rules, because the money you have is enough to keep you feeling safe.
but when you have for some reason fallen out of the system, or the system isnt designed to include and support people in your situation, you can not earn the money you need to properly provide for your survival.
being in this situation you can see that the system does not include nor support you and that you dont even get the chance at a good life, while you see others that are being supported by the system, they have enough to live, they have money.
there is no motivation to be good, because the system is not being good to you.
good is a conditional expression, this means that you will only do good to another when you can expect them to do good to you.
friendliness is also such an expression, love, kindness, politeness, etc.. also
for example i will be friendly to someone and smile at them, say hello. but when i see that this person is not smiling back and they aren't friendly at me, then i get angry.
then the scale tilts and i end up in the other extreme.
where first i was friendly, nice and good, now i am mean and i hate this person because they did not express themselves towards me as i expected them to.
so if the system is not nice and good to you, you will not be motivated to be good and nice to the system.
when you see a system that doesnt care about you and leaves you in the gutter, why would you care about the system and those that are getting support from it?
this process that i am in at the moment is also a luxury because i have the time and the money to spend on internet, on knowledge. if i were living in a poor village in Africa, being exploited and abused from all sides, with nobody telling me that it could be different, i would be just as doomed as those five kids.
i only found out about process and self forgiveness and self honesty thru the internet. and it was because i had lived an easy life wherein i did not have too much stress to survive so i could question my existence.
so basically, the poorest in this world are truly fucked from all sides, with no way to escape but death
donderdag 26 mei 2011
2011 Disney world inside
i live in a disney created world.
wherein i truly believe that the world is magical, fantastic, great and wonderful and good, which is the message of disney.
disney and television in general.
that says: yes there is terrible things happening in this world, but lets all be happy and gay!
i look at this world thru disney glasses, constantly feeling magical and special... like a fairy tale prinses.
me as the prinses, the centre of the universe, as the prinses or the prins is the centre of the movie, the main, most important being in the movie, in the land.
i ve become completely sedated and numbed by television, i dont even see reality anymore. not really. when i see people or animals being abused i delete it, i dont really see it as being real. i see it as if i m watching a television, a movie, where i do not participate, i just sit back and watch, that s what i ve become.
i dont act, i dont move. because i am too numb to actually sense and see what is actually going on, what terrible pains there is going on in this reality. even if i try i do not see it, not really. i dont want to believe it.
because for so long all i ve believed in is that the world is magical and that i am the prinsess in a magical and beautifull and special reality.
i dont want to realise, see and believe that everything is in actuality fucked up, that there is no goodness, no justice, no love, no magic, because those are the things that i ve always believed in as the truth. the truth that all is good. that the bad get punished and the good get rewarded. and everything that happens in this world that doesnt fit this belief, gets filtered out and i just dont see it, like blind spots.
i ve believed in the goodness of people, of myself, of this world. i ve trusted people, i ve trusted the system of people that we all live in. i ve trusted it to run my life just like my parents do and i trust my parents so there you go.
my whole mind consciousness is based on 'goodness', on the actual belief that i am good, that i am special, more special than others, and that reality is special, because that s how i ve always experienced it, since i was a little girl.
the belief that my experience is, for some reason unknown to me, better than the experience of the other kids in school. my feelings are for some reason more special and more important than those of the other kids.
this is the biggest lie in this reality, in myself. an absolute monster of a lie: the belief that i am superior, that i am better than another being.
unbelieveable how stupid we all are, so programmed by television.
so how do i deprogram myself?
how do i get out of my self created fake fairy tale world and into the actual real world?
how do i see beyond the lie?
i have to let go of all of myself, all of my world: my parents, my family, my stuff, my money, myself, my past, my future, my dreams, my ideals, my perceptions and beliefs.
i have to let go of all that i hold on to out of the desire to feel special, the desire to keep on believing in the disney fairy tale vision of reality, the desire to feel good, to believe myself to BE good.
because reality isnt good, it is only something that i ve allowed myself to believe, but it is not the actual reality, the actuality of this world, it is what and how i wanted to view this world, because of how i wanted to feel and experience myself... as a princess.
wherein i truly believe that the world is magical, fantastic, great and wonderful and good, which is the message of disney.
disney and television in general.
that says: yes there is terrible things happening in this world, but lets all be happy and gay!
i look at this world thru disney glasses, constantly feeling magical and special... like a fairy tale prinses.
me as the prinses, the centre of the universe, as the prinses or the prins is the centre of the movie, the main, most important being in the movie, in the land.
i ve become completely sedated and numbed by television, i dont even see reality anymore. not really. when i see people or animals being abused i delete it, i dont really see it as being real. i see it as if i m watching a television, a movie, where i do not participate, i just sit back and watch, that s what i ve become.
i dont act, i dont move. because i am too numb to actually sense and see what is actually going on, what terrible pains there is going on in this reality. even if i try i do not see it, not really. i dont want to believe it.
because for so long all i ve believed in is that the world is magical and that i am the prinsess in a magical and beautifull and special reality.
i dont want to realise, see and believe that everything is in actuality fucked up, that there is no goodness, no justice, no love, no magic, because those are the things that i ve always believed in as the truth. the truth that all is good. that the bad get punished and the good get rewarded. and everything that happens in this world that doesnt fit this belief, gets filtered out and i just dont see it, like blind spots.
i ve believed in the goodness of people, of myself, of this world. i ve trusted people, i ve trusted the system of people that we all live in. i ve trusted it to run my life just like my parents do and i trust my parents so there you go.
my whole mind consciousness is based on 'goodness', on the actual belief that i am good, that i am special, more special than others, and that reality is special, because that s how i ve always experienced it, since i was a little girl.
the belief that my experience is, for some reason unknown to me, better than the experience of the other kids in school. my feelings are for some reason more special and more important than those of the other kids.
this is the biggest lie in this reality, in myself. an absolute monster of a lie: the belief that i am superior, that i am better than another being.
unbelieveable how stupid we all are, so programmed by television.
so how do i deprogram myself?
how do i get out of my self created fake fairy tale world and into the actual real world?
how do i see beyond the lie?
i have to let go of all of myself, all of my world: my parents, my family, my stuff, my money, myself, my past, my future, my dreams, my ideals, my perceptions and beliefs.
i have to let go of all that i hold on to out of the desire to feel special, the desire to keep on believing in the disney fairy tale vision of reality, the desire to feel good, to believe myself to BE good.
because reality isnt good, it is only something that i ve allowed myself to believe, but it is not the actual reality, the actuality of this world, it is what and how i wanted to view this world, because of how i wanted to feel and experience myself... as a princess.
Abonneren op:
Posts (Atom)